هميشه تنهايی

در آستانه وحشت، در آستانه تب.

کسی سراغ مرا از کسی نمی‌گيرد

که هستی‌ام تنها

در انعکاس صدايی زدور می‌آيد

و در سياهی شب‌ها

رسوب خواهد کرد...

اون يکی آنيتا

بالاخره خود پرشين‌بلاگ اين بهونه رو به دست من داد تا اسباب‌کشی کنم و بيام اينجا. حالا که اومدم اينجا موندم چيکار کنم. ادامه بدم يانه. بينويسم يا بيخيالش بشم. با تيتر بنويسم يا بی‌تيتر. سياسی بنويسم يا اجتماعی. خبری بنويسم يا تحليلی. +۱۸ يا -۱۸. اصلاْ برا چی بنويسم به چه هدفی و با چه عشقی. خيلی وقته ديگه با وبلاگ حال نميکنم ولی نميدونم چرا دارم ادامه ميدم...