با نگاهی به ليست کانديداهای نهمين دوره رياست جمهوری مشخص ميشه که قبای رياست جمهوری به تن هيچکدوم دوخته نشده. هرکدوم تو يه زمينه و يه بعد نقطه قوتی دارن و تو بقيه ابعاد می‌لنگن و شخصی که همه‌جانبه‌گر و کلان‌نگر باشه در بين اين افراد ديده نميشه. هنوز يه عده‌ای بر طبل توسعه سياسی ميزنن و اون رو از نون شب برای مردم واجب‌تر ميدونن و يه عده‌ای لشکر بيکاران و قابلمه‌های خالی اقشار مستضعف رو نشون ميدن و توسعه اقتصادی رو اولويت خودشون ميدونن. تکليف سياستهای فرهنگی هم که نامشخصه. يه عده به آموزه‌های عصر حجری دلخوشن و يه عده از غربی‌ها هم غربی‌تر. اصلاْ معلوم نيست اين کشور از کدوم الگو پيروی ميکنه و در بيست سال يا پنجاه سال آينده قراره به چه سطحی از رفاه و پيشرفت و آبادانی برسه. قراره ما به ژاپن اسلامی تبديل بشيم؟ يا توسعه چينی رو سرمشق خودمون کرديم؟ يا نگاه و افق ديدمون به طرف اروپا و آمريکاست؟ هيچ‌کدوم از کانديداها يه نسخه بومی برای آينده اين کشور نپيچيده که بی‌عيب و نقص باشه و مو لادرزش نره. يکی بريز و بپاش و سفرهای خارجی و پاداشهای ميليونی رو برای ايجاد انگيزه در مديران و بالا بردن راندمان کاری اونا مفيد و لازم ميدونه و ديگری اين امور رو از مصاديق فساد و رانت‌خواری و اختلاس. يکی توسعه رو مقدم بر عدالت ميدونه و همه‌چيز رو فدای اون ميکنه و ديگری کاهش فاصله طبقاتی رو شعار خودش کرده. يکی دايره آزادی رو اينقدر ولنگ‌و باز ميگيره که منجر به ولنگاری و سلب آسايش مردم بشه و ديگری اينقدر تنگ که فقط خود و همپالکيها بتونن نفس بکشن و بس. اگه نتيجه انتخابات آمريکا تغيير چندانی بر سياستهای کلی اون کشور نداره و چه بوش و چه کری ملزم به اجرای سياستهای از قبل تعيين شده هستند ولی اينجا تفاوت سياستهای رياست جمهوری معين با احمدی‌نژاد يا کروبی با توکلی از زمين تا آسمونه